- خانم ایزابلا بیشاپ هم که نکته های بسیار درباره ی فرهنگ ودانش وبینش بختیاری نوشته است در شرح لباس خان می نویسد.....کلاه سفید نمدی ،ارخالق بلند سبز بامیله های ابی ،تن پوش زرد رنگ از شال کشمیر درزیر قبا ویک شلوار دبیت سیاه رنگ فراخ. ایشان نیز اشاره ای به چوغا نمی کند.

  -لایارد وپیش از او راولینسن نیز ، که زوتتر از دیگران به سرزمین لر وبختیاری پا گذاشته بودند نیز از چوغا چیزی نمی گویند.

  اما ژان پیر دیگار که به نوشته ی دکتر  محمد حسین پاپلی یزدی در پیشگفتار کتاب فنون کوچ نشینان بختیاری  اثر دیگار-"به ایران عشق می ورزد وبه ایلات بختیاری عشقی دوچندان دارد وتا آنجا علاقه ی خود را  پیش برده که همسر خودرا نیز از دختران با سواد لر انتخاب کرده .." بیشترین مطلب را در باره ی چوغا دارد. وی پس از شرحی بلند از چوقا وانواع آن وطرز بافت و اینکه چوغا لیواسی یا بهترین نوع چوغا در لرستان بافته میشود ودر روستای لیواس ، می نویسد "چوغا...فقط از زمان سلطه ی رضا شاه در بختیاری ها معمول شده وبدون تردید جایگزین پوشاک ازبین رفته ی خودشان شده است.مسافران قدیمی از ان صحبتی نمی کنند .در تمام اسناد بجا مانده از انها ،بختیاری ها قبا پوشیده اند ...این قبا که درسراسر ایران متداول بوده است از اوایل قرن حاضر کاملن از بین رفته است."

  شوربختانه اشاره ای به جایگاه وپایگاه اصلی چوغا نمی شود.آیا لیواس؟ پایگاه چوغا نیست؟

درپایان اشاره می شود که لباس نمی تواند مقدس باشد بوِیژه که آلوده می شود وکهنه وپوسیده واز بین میرود!  اما می شود گفت که گاهی لباس یا هر چیز دیگر، نماد می شود که در این صورت مورد احترام، واینجاست که هم صاحبان لباس  نماد شده وهم دیگران باید پاسدار حرمت آن باشند.

.....تقدیم به همتباران جوان وجناب داودی .